Kuzey Cephesi !

Trabzon, Giresun, Ordu ve Samsun Ankara'ya

2012-01-26T10:00:00.000-08:00

Trabzon

28 Ocak

23:00 Sahil Yolu, Emperyal Köprüsü altı

Giresun

28 Ocak (29 Ocak’a bağlayan gece)

00:30 Sahil Yolu, Liman Kapısı

Ordu

28 Ocak (29 Ocak’a bağlayan gece)

01:00 Sahil Yolu, Öğretmen Evi karşısı

Samsun

29 Ocak

08:00 Tren Garı önü

Uzay'a değil, Van'a gideceksiniz.

2011-11-11T08:36:00.000-08:00

DAHA düne kadar ne diyordu Ali Babacan, “Libya’ya 300 milyon dolarlık destek sözü vermiştik. Tamamını istediler, uçağın düşmesinden çekindik, 100 milyon dolar 1100 kilo geliyor. Önce 10 milyon doları gönderdik. 100 kilo ediyordu. Sonra 30’ar milyon dolarlık üç ayrı dilimi Ankara’da teslim ettik” açıklamasını yaparken pek pişkindi. Aynı paralelde yalan söylemeye, devletin bütün imkânlarını emperyal politikalar için (ve çıkarları) doğrultusunda hoyratça kullanmaya devam ediyor iktidar.

Şimdiyse VAN yıkıntılar içinde, iktidara yakın olanlar, TV programcıları coğrafi ayrımcılık peşinde, hani bölünmez bütünlük nerede kaldı Müslümanlığınız?

Daha düne kadar bölünmeyiz, böldürtmeyiz diyenler, bilinçaltında zaten bir sınır – çizgi belirlemişler, bölmüş, parçalamış, hesaplarını yapmışlar bile. Bunu da şimdi gün yüzüne vuruyorlar TV ekranlarından.

Öyle ya Somali için birbiriyle yarışan şarkıcılar, şovmenler, siyasiler, yardım kampanyaları yapıyordunuz, hani neredesiniz? (Yapmasınlar demiyorum yapsınlar sefaletin ırkı, dini, rengi olmaz ama niyet belli işte: şov amaçlı, olmazsa bile dönüştürecekler.) Televizyonda bir yardım programı da VAN için yapın. Telefonla bağlansın kodamanlar, bağışlasınlar binlerce lira. Filistin için değil de, HAMAS için psikopatlaşan iktidar, Libya ve Suriye’de ki işbirlikçilerine binlerce $’lar gönderen Tayyip, Gül ikilisi ve vs. diğerleri versinler ya servetlerinden paracıklar, öyle ya seçim zamanlarında itinayla adrese teslim yardımlar vardı, nerede o yardımlar?

Her yaşam kutsal değil miydi kitabınızda, biz mi yanlış biliyoruz yoksa?
http://halkingunlugu.blogspot.com/2011/10/uzaya-degil-vana-gideceksiniz.html

***

Karadeniz'in yürekli insanları okuduğunuz şeyleri bilmekle bir yere varılmadığını iyi biliyoruz hepimiz de. Kuzey Cephesi ! 'nden olanlar bunları zaten az çok biliyor önemli olan bildiğimiz bu konularda çevremizi daha duyarlı hale getirmek. Karadeniz'i köle olmaktan kurtarmak için, Kâzım'ların memleketi olduğunu hatırlatmak için uyanın artık !

Devrim için uğraş, Karadeniz'e yoldaş

2011-08-15T05:56:00.000-07:00

Sesimizi DUYUN, Sesimizi DUYURUN !

Karadeniz'in yürekli insanları, sistemin kölesi olmak yerine onurlu yaşamına devam eden insanlaradır bu haykırışımız. Şimdi sizlere kısa öz tek bir şey söylüyoruz, bu yolumuza yoldaş olmak sizin elinizde.

Karadeniz Örgütlenmesi'ni yeniden başlatıyoruz. Halkımızı karanlıktan kurtarmak için, herşeyden önce halk için.

Sloganımız belli "Devrim için uğraş, Karadeniz'e yoldaş"

Şimdi bunu okuduktan sonra ya sistemin kölesi olmaya devam edin ya da onur dolu mücadelemizde bizimle birlikte köleliği hayatınızdan silin. Sesimiz, yoldaşımız olan herkesin sesidir.

Örgütlenmemiz için kuzeycephesinden@gmail.com

Fikri Sönmez bu Şafaklarda !

2011-05-04T01:14:00.001-07:00

Fikri Sönmez bu şafaklarda!

Terzi Fikri öyle bir giysi dikti ki Fatsa'ya
O Gürcü öyle bir gürledi ki arkadaşlarıyla
Noktalar, noktalı virgüller, askeri operasyonlar
Kimseler çıkaramaz Fatsa'nın sırtından!
Emek hakkının sımsıcak çıplaklığını. Can Yücel

1938 yılında Fatsa'nın en tutucu köylerinden olan Kabakdağ'da doğdu. İlkokulu bitirdikten sonra ailesinin geçimine katkıda bulunmak için bir terzinin yanında çıraklığa başladı. Yaşamının sonraki bölümünde geçimini terzilik yaparak sağladı.

Sosyalist düşünceyle 60'lı yılların ortasında tanıştı. O yıllarda TİP çerisinde çeşitli kademelerde görev aldı. Bu yıllarda gelişen antiemperyalist mücadele aktif olarak katıldı. 6. Filo'ya karşı düzenlenen eylemlerde Dev- Genç aflarındaydı. 68'den sonra Karadeniz'de emekçilerin örgütlenmesi çalışması içerisinde yer aldı.

1972'de THKP-C Davasından yargılandı. Yirmi ay kadar tutuklu kaldıktan sonra tahliye edildi. 12 Mart darbesinin ardından Karadeniz'deki devrimci mücadelenin örgütlenmesinde genç devrimcilere her zaman örnek oldu.

Fikri Sönmez 1978-79 yıllarında Giresun ve Ordu yörelerinde yapılan kitlesel Fındıkta Sömürüye Son mitinglerinin de aktif örgütleyicisi oldu.Geçtiğimiz yıllarda gerçekleştirilen fındık üreticilerinin eylemlerinde hala bu mitinglerin izlerine rastlanır.

1979 yılında yapılan Belediye seçimlerine devrimci bağımsız aday olarak katıldı. Fikri Sönmez'in başkan seçilmesinin neredeyse kesinleşmesi üzerine bölgedeki faşistler harekete geçtiler. 15 Eylül 1979 günü kendisine yapılan suikasttan bacağından yaralanarak kurtuldu.

Fikri Sönmez, daha önce CHP, AP, ve MSP'ye oy verenlerin de büyük bir bölümünün oyunu alarak Fatsa Belediye Başkanlığı seçimini, diğer tüm partilerin adaylarının aldığı toplam oy oranının toplamından daha fazla oy alarak kazandı.

Fatsa'da yürütülen ilk büyük belediye çalışmasından biri "Çamura Son Kampanyası"ydı. Fatsa sokakları müteahhitlerin keyfince sürdürülmüş plansız kanalizasyon çalışmaları nedeniyle köstebek yuvasına dönmüştü. Bütün Fatsa'nın sokaklarının temizlenerek yeniden yapılması işine teknik adamların "yıllar sürer" demelerine rağmen halkın gönüllü katılımı ve çevre ilçelerin makine ve ekipman yardımıyla çamur Fatsa'dan 2-3 ay içinde sökülüp atıldı ve ilçeye 4 km.lik yeni bir cadde yapıldı. Kampanyaya tüm ülkeden devrimcilerden gönüllü katılanlar oldu.

"Çamura Son Kampanyası"nın ardından "Fatsa Halk Kültür Şenliği" düzenlendi. Şenlik boyunca her türden sanatsal ya da kültürel etkinlikte doğrudan halkın katılımı gözetildi. Büyük kentlerde yaşayan aydınların, demokratların, sosyalistlerin; sanatçıların da katıldığı şenlik, aynı zamanda bu insanların Fatsa'da olup bitenlere tanıklık etmelerine vesile oldu.

Fatsa'da içki, kumar, kadınlara dayak atılması gibi alışkanlıklara karşı mücadele edildi. Tefeci-tüccarların elinde bulunan köylülere ait borç faizi senetleri önemli ölçüde ortadan kaldırıldı. Yol, su, kanalizasyon gibi sorunların halkın katılımı sağlanarak çözülmesi doğrultusunda adımlar atıldı. Geniş köylü kitlesinin katıldığı fındık mitingleri düzenlendi. Arazi anlaşmazlıklarından kan davalarına, köy kavgalarından aile içi sorunlara kadar her türden sorun halk tarafından devrimcilerin önüne getirilmeye başlandı ve devrimciler, bu sorunları halkla birlikte çözmeye çalıştı.

Bütün bu gelişmeler devlet yetkilileri tarafından bekleneceği üzere derin bir kaygıyla izleniyordu. Öyle ki, 50'nin üzerinde insanın öldüğü Çorum'da Alevi mahalallere faşist saldırılar sırasında dönemin Başbakanı Süleyman Demirel, "Çorum'u bırakın, Fatsa'ya bakın” diyordu.

Günlerce öyle bir gerilim yaratılmıştı ki, askeri, birliklerin ilçeye girişinde savaş çıkacakmış gibi bir hava yaratılmıştı. Oysa, o günlerde kopartılan yaygaralara karşı, ilçenin Belediye Başkanı AP, CHP ve MSP ilçe başkanlarıyla birlikte kopartılan yaygaranın asılsız olduğunu gazeteler aracılığıyla duyurmaya çalışıyor; bu küçük-yoksul ilçe insanları üzerinde oynanmak istenen oyunları açığa çıkarmak için çırpınıyorlar; gerçekleri görmesi için Demirel'i Fatsa'ya davet ediyorlardı. Ama Demirel'in derdi başkaydı ve koparılan yaygara o kadar gürültülüydü ki, kimse onları duymadı ve duymak istemedi.

Böyle bir gürültü ve toz duman içerisinde zırhlı birlikler eşliğindeki güvenlik kuvvetleri ilçeye girdiler! Güvenlik kuvvetlerine herhangi bir karşı koyma olmadı. İlçede büyük bir arama tarama operasyonuna girişildi ve 16 ruhsatsız tabanca ele geçirildi! Demirel'in "Çorum'u bırak Fatsa'ya bak" sözleriyle, Çorum'daki 50'ye yakin ölü, yakılıp yıkılan evler, barikatlar ve sabahtan akşama susmayan otomatik silahlardan başını kaldıran herkes, Fatsa'da işte bunları gördü:16 ruhsatsız tabanca!

Ve güvenlik kuvvetlerine yol gösteren yüzleri maskeli bazı sivil şahıslar. Şehirde arama yapan ekiplerin önünden giden bu "maskeli siviller" bazı kişileri gösteriyor, güvenlik kuvvetleri de onları gözaltına alıyordu. Gazeteciler, bu maskelileri merak ettiler ve bu maskeli sivil şahısların bazılarının cinayet işledikleri için polis tarafından aranan Ülkü Ocaklı militanlar olduklarını öğrendiler. Evet, aynen böyle: Silahlı saldırılara katılan, cinayet işleyen ve bu suçlarından dolayı sözde güvenlik kuvvetleri tarafından "aranan" faşist militanlar, Fatsa halkı tarafından tanınmasın diye, yüzlerine maske takılarak güvenlik kuvvetlerinin düzenlediği operasyonlara katılıyor, rehberlik ediyorlardı. Gazeteciler, Vali Reşat Akkaya'ya bu durumu sorduklarında Akkaya onların "ülkücü ve aranan şahıs olmalarının önemli olmadığını, savaşta hayat kadınlarından bile yararlanılabileceğini" söyledi.

Fatsa Nokta Operasyonu, Demirel açısından fiyasko ile sonuçlanmıştı. Başbakan, alınan sonucu yetersiz buluyordu. 3 Ağustos günü yapılan sıkıyönetim koordinasyon toplantısında okuduğu raporunda, "Fatsa'da meydana gelen olay, Fatsa Cumhuriyeti olayıdır. Orada devlet yoktur. Seyirci kalmıştır. Henüz Fatsa'nın başındayız. Kökünde Kızıldere vardır. Bu mesele yarım bırakılamaz. Bırakılırsa yüz Fatsa çıkar" diyordu

Çünkü Fatsa'da çıkarlarını korumaya kararlı bir halk vardı. Sömürüye hayır diyen bir halk vardı. Fatsa'nın karışması, kana bulanması gerekiyordu. Devletin Valisi R.Akkaya göreve başlamadan önce 11 Temmuz 1980'e dek 14 öldürme olayı olmuştu Fatsa'da. 11 Temmuz 1980'den 12 Eylül'e kadar ise (2 ayda!), tam 56 öldürme olayı yaşanacaktı.

1977 Haziran'ında Fatsa Halkevleri Şube Başkanı Kemal Kara'nın öldürülmesiyle başlayan saldırı, üç yıl sonra amacına ulaşmış, Fatsa'nın kararlı direnişi, bir askeri müdahalenin somut nedenleri arasına konulmuştu

9 Temmuz günü bir demeç veren Demirel, "küçük terör odaklarının kurutulacağını" söyledi. Fatsa, Erzincan ve Sarıkamış'tan getirilen askeri birlikler tarafından kuşatıldı.

Fatsa'nın CHP, AP ve MSP'li ilçe başkanları,11 Temmuz'da bu gelişmeler üzerine gazetelere bir açıklama yaparak şöyle dediler:

"Her yerde kan var. Biz burada huzur içindeyiz. "Fatsa'ya pasaportsuz girilmiyor" gibi söylentiler yalandır. Fatsa halkı için dosyalardan, dedikodulardan, fısıltılardan aldığınız bilgilerle karar vermeyin. Bizlerle değil, halkla görüşün."

İşte "Nokta" operasyonu bu ortamda başladı ve gelişti. Operasyon sırasında bütün Fatsa'yı ev ev, didik didik aradılar; Su Ürünleri binası hemen bir işkence hane haline getirildi.

Fikri Sönmez 11 Temmuz günü bir basın toplantısı düzenleyerek, günlerdir bir kısım basında ve televizyonda Fatsa hakkında süren spekülasyonlara cevap vermek niyetindeydi. 10 Temmuz'u 11 Temmuz'a bağlayan gece sabaha kadar bu toplantının hazırlıklarını sürdürdü. Ancak 11 Temmuz sabahı Aralarında Belediye Başkanı Fikri Sönmez'in de bulunduğu 390 kişi gözaltına alındı ve vakit yitirilmeden işkenceden geçirilmeye başlandı. Sivil faşist terör ile devlet terörü elbirliği içinde Fatsa'nın üzerine bir kâbus gibi çöktü.

MHP'li faşistler, Vali Reşat Akkaya eliyle operasyondan hemen sonra Fatsa'ya yerleştirildi; Vali onlara dernek açmaları için kendi elleriyle bir bina tuttu. Kalacak yerleri olmayan faşistlere her gün ilçeye gelip akşamları dönebilmeleri için özel otobüs seferleri düzenledi. Faşistler bellerindeki silahlarla caddelerde boy göstermeye, halka zulmetmeye, haraç toplamaya başladılar. Fatsa'da büyük bir operasyonla günlerce silah arayan polisler, bu katilleri ve bellerindeki silahları görmezden geldiler.

Ardından 12 Eylül koşullarında cezaevi yaşamı başladı. Fikri Sönmez yargılandığı dönemde de gerici basının boy hedefi oldu. Özellikle Tercüman gazetesinde sık sık "Terzi Fikri"li yalan-yanlış haberler yer alıyordu. Bu gazeteyi yönetenlerin bir çoğu şimdi “demokratın daniskası” olarak gazeteciliğe devam ediyor.

Fikri Sönmez, ilerlemiş yaşına rağmen cezaevi direnişlerinin en önünde yer aldı. Amasya Cezaevi'ndeki direnişi kırmak için bir işkence merkezi olan Suluova Et Balık Kurumu'na götürülen 25 kişiden biri de Fikri Sönmez'di. Orada 3 ay boyunca işkence gördüler ama direniş kırılamadı.

İşkenceler, cezaevleri, mahkemeler zaten yıllardır önemsemediği sağlığını iyiden iyiye bozdu. Kalbi, bütün bu yükü daha fazla kaldıramadı ve 4 Mayıs 1985 günü hayata veda etti.

Uzlaşma yok, isyan var.

2011-05-03T08:24:00.001-07:00

Karadeniz İsyandadır Platformu

Karadeniz İsyandadır Platformu yaşamı yok eden enerji politikalarına karşıdır. Enerji, insanın yaşamını sürdürebilmesi içindir. Oysaki insanın yaşamsal ihtiyacı olan su, toprak, hatta soluduğumuz hava, şirketlerin daha çok kâr elde etmeleri uğruna birer enerji politikasına dönüştürülerek metalaştırılmaktadır.

Bize ait olanlar bize geri satılmaktadır. Bölge halklarının ise kültürel değerleri yok olmaya terk edilmektedir. Tüm bu enerji politikaları geri dönülmesi mümkün olmayan ekolojik ve sosyolojik yıkımlara neden olmaktadır.

ÖRGÜTLÜDÜR

Ezilenler, tarihi, dili, kültürü ve yaşamı yok edilmeye çalışılan halklar kendi kurtuluşlarının öznesidirler. Karadeniz’in özgür dereleri, asi denizi, yeşil yaylaları, çay ve fındık bahçeleri için, Karadeniz’e tutkulu insanlar da kendi kurtuluşları için bir araya geliyorlar. Bu birliktelik hayatın içinden ve somut bir ihtiyacın ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Karadeniz’in coğrafyasını ve canlı yaşamını yok etmeye yönelik sistematik yıkımlara ve talana karşı birliktelik kendini zorunlu bir ihtiyaç olarak dayatmaktadır. Karadeniz halkının kendi(liğinden) hareketlerinin, dıştan değil yaşamın içinden gelmesi, bizzat kendi örgütlenmeleridir.

Karadeniz yerelinde doğrudan yaşam savunusuna dönüşen direnişler bizleri de kendi bulunduğumuz yerden harekete ve bu sese kulak vermeye çağırmaktadır. Karadeniz sahil yolunun durdurulması için hukuksal mücadele verirken öldürülen Av. Cihan Eren’i, Fındıklı’da vadileri başında nöbet tutan köylüleri, Senoz’da şantiyeye taş atan yaşlı kadınları, Zonguldak’ta termik santral istemeyenleri, yeni bir Çernobil olmasın diyen Sinop’luları görmezden, isyan çığlıklarını duymazdan gelemezdik.

ölgedeki isyanları, şehirlerde yaşayanlara duyurmak için Karadeniz İsyandadır Platformu olarak bir araya geldik. Amacımız Karadenizli olsun olmasın herkeste yaşamı savunma direncini oluşturabilmek, bölgedeki halkların direnişini her yerde örgütlemek ve yaşamı yok eden politikaları durdurmaktır.
>Yerelin doğrudan, şehrin dolaylı direnişini artık iç içe geçirmeli ve dayanışmayı büyütmeliyiz. Enerji politikaları adı altında bizleri kandırarak, yaşam alanlarımıza saldıran şirketlere karşı birlikte mücadele etmeliyiz. Sermayenin doğrudan bizleri ölüme ittiği her yerde, şehirde, köyde, yaylada ya da dünyanın farklı bir coğrafyasında ses çıkarma zorunluluğumuz var. Karadeniz için sadece Karadenizlilerin laf söyleme hakkı yok, bizler dünyanın her yerinden, insanların yaşam hakkına sahip çıkıyoruz. Bizler Karadeniz’e bir ağ atmak istiyoruz. Bu ağ isyanla büyüyecek bir dayanışma ağıdır. Hepimiz aynı tavanın balıkları olduğumuza inanıyorsak, beraber mücadele etmenin zorunluluğu kaçınılmazdır.ktidarlar zamanında yaptıklarının

bugün yanlış olduğunu kendi ağızları ile söylediler. Karadeniz sahil yolunun bir hata olduğunu, Çernobil faciasının, yetkililerin çay içmesinin yanlış olduğunu itiraf ettiler. İktidarların aklı ikiyüzlü ve geç çalışıyor. Bizler artık geç kalmayacağız. Dün Fırtına Vadisi’nde HES yapımına karşı direndik ve kazandık. Yuvarlakçay’da çadırlarımızla şirketlere karşı direndik ve kazandık. Ordu’da Karadeniz sahil yoluna karşı direndik ve kazandık.

UZLAŞMAZ

Karadeniz de Çernobil faciasıyla başlayan, bugün de hidrolektrik santrallerle doğaya ve insan yaşamına yönelik yapılan saldırılar yarın başka bir enerji kaynağı aracılığıyla yapılmaya devam edecektir. Çünkü amaç enerji üretmek değil, amaç şirketlerin rant elde etmesi. Bir zaman sahil yolu projesiyle bu rant elde edildi, şimdi hidroelektrik santrallerle, sonra taş ocaklarıyla … sonra… sonra…

Açılan davalar, süren mahkemeler yapımına başlanmış HES’leri yavaşlatmak, başlanması düşünülenleri durdurmak için önemli bir mücadele olmakla birlikte, tek başına asla yeterli değildir. Zaten yaşanılanlar da bunun yetersizliğini göstermektedir. Durdurma kararlarına rağmen, şirketler bu kararları uygulamamakta, usulsüz davranmaktadır. Mahkeme kararları hiçe sayılmakta, şirketler vadilerde çalışmaya devam etmektedir. Santral yapımından sonra kazanacakları paranın yanında devede kulak sayılacak miktarda paraları halka dağıtarak, halkın fakirliğinden yararlanarak vadilerin kalbine hançeri iş makineleri ile saplamaktadırlar. Bizim sermayenin parasına ihtiyacımız yok, yaşam alanlarımız, tarihimiz, kültürümüz, benliğimiz satılık değildir.

Uzlaşmayacağız...

Doğayı ve insan yaşamını dikkate alan öneriler içerdiği düşünülen “havza planlaması” gibi çalışmalar kulağa hoş gelse de aslında yine tahribatı içinde barındırmaktadır. Tahribatın azı da çoğu da birdir. Bu konuda uzlaşmak mümkün değildir.

on santralin son taşı yerinden sökülene kadar mücadele vermek amacımızdır ve bu amaç doğrultusunda şirketler ile uzlaşmak söz konusu olamaz. Yaşam alanlarımızı yok etmek isteyenler ile uzlaşmak, intihar etmek demektir... Tarihimizi, kültürümüzü, yaşamımızı kimseye teslim etmeyecek, şirketlerle pazarlık yapmayacağız.

Uzlaşma yok, isyan var.

25 yıldır UNUTMADIK

2011-05-03T08:17:00.001-07:00

Karadeniz İsyandadır Platformu eylemcileri ve yüzlerce yaşam savunucusu 25 yıl önce gerçekleşen çok sayıda insanın yaşamını kaybetmesine neden olan Çernobil Nükleer Santral kazası nedeniyle sokaklara çıktı.

Taksim Tranvay durağında bir araya gelen yaşam savunucuları “Sisteme lanet nükleere hayır”, “25 yıldır ölüyoruz” yazılı pankartları ile İstiklal Caddesi üzerinden Galatasaray Meydanı’na doğru yürüyüşe geçti. Ellerinde, Lazca ve Hemşince “İsyan”, “Nükleer istemiyoruz” ve “ Bizde Radyasyon var” yazılı dövizleri taşıdı. Yürüyüş boyunca tulum çalan grup sık sık, “Çernobil’i unutma nükleere bulaşma”, “Yaşam isyan özgürlük” sloganları attı.

Galatasaray Meydanı’na ulaşan grup çalınan sirenlerin sesleri ile birlikte Çernobil faciasının ölüm anını canlandırmak üzere, kısa süreli olarak yerlere yattı. Basın açıklamasını öncesinde "Karadenizliler Yüksek Derecede Radyasyon yayıyor" diyerek basın mensuplarına birer adım geri çekilmeleri istendi.

Basın açıklamasını okuyan EMEL ÇOLAK "Bizlerin nükleer karşıtı olmamız için, Fukuşima'da nükleer kaza olmasına gerek yoktu. Bizler 25 yıldır bu ülkede "Çernobil'in Çocukları" olarak her gün öldük. Sevdiklerimizi, dostlarımızı, yakınlarımızı toprağa koyduk. 25 yıldır her gün, her saat nükleere ve bunu başımıza bela eden sisteme lanet ettik" dedi, ÇOLAK "Ucuz, temiz, yenilenebilir enerji bahaneleri ile nükleere karşı alternatif sunmak iktidarın ve şirketlerin ekmeğine yağ sürmek demektir. Çünkü biliyoruz ki amaç enerji değil, amaç Karadeniz’i ve Akdeniz’i nükleer atık çöplüğüne döndürmek, kanlı savaşlarınız için silah elde etmektir. Amaç kar hırsıdır, amaç talandır, amaç doğayı ve yaşamı yok etmektir" dedi.

Basın açıklamasının ardından Çernobilden doğrudan yada dolaylı olarak etkilenmiş insanlar yaşadıklarını tanıklıklarını ve kayıplarını anlatarak Nükleere ve yeni acılara HAYIR dedi...

Duyarlılıklarından dolayı bütün katılımcılara teşekkür edildi..

BASIN AÇIKLAMASI

26 Nisan 1986’da gerçeklesen Çernobil nükleer felaketinin üzerinden tam 25 yıl geçti. 25 yıldır bizler, basta Karadenizliler olmak üzere ölüme mahkûm edildik.

Çernobil faciasının dünyayı kasıp kavurduğu günlerde zamanın Cumhurbaşkanı darbeci Kenan Evren, “Biraz radyasyon kemiklere yararlıdır”, Başbakan Turgut Özal "Radyoaktif çay daha lezzetlidir" diyebiliyor; Sanayi Bakanı Cahit Aral ise halkın huzurunda radyasyonlu çay içebiliyordu…

Yıllar önce devlet tarafından işlenen bu suç, bütün ölümlere ve bilimsel verilere rağmen kabul edilmediği gibi, üstü küstahça örtülmeye çalışıldı; bugün bu tavır aynı vurdumduymazlık ve pişkinlikle devam etmektedir. Şu an halen Çernobil nükleer santrali radyasyon yaymaya devam ediyor, bizlerden gizlenmeye çalışılsa da diğer ülkelerdeki nükleer santrallerin sızıntıları bizleri de etkisi altına almış durumda.

Japonya’da yaşanan felaket sonrası Fukuşima’daki patlamalar ve radyoaktif sızıntının etkileri hala canlı ve dünyada nükleer karşıtlığı hız kazanırken, nükleer santralı evdeki tüp gaza indirgeyerek Sinop’a, Mersin’e ve Trakya’ya nükleer santral yapmayı planlayan bu dayatmacı zihniyete boyun eğecek değiliz.

Yaşam, doğa ve kültürler, iktidarların ve şirketlerin topyekûn saldırısıyla karşı karşıya… Kapitalistlerin doymak bilmeyen kar hırsı için, Anadolu’ya can veren derelerimiz HES adı altında şirketlere satılıyor; termik santraller, maden aramaları ve sanayi atıklarıyla doğal yaşam zehirleniyor; ormanlar, meralar ve tarım alanları şirketlerce yağmalanıyor… Bugün Çernobil'in etkileri halen devam ederken, Fukuşima ile bir kez daha sarsılıyoruz…

Bizlerin nükleer karşıtı olmamız için, Fukuşima'da nükleer kaza olmasına gerek yoktu. Bizler 25 yıldır bu ülkede "Çernobil'in Çocukları" olarak her gün öldük. Sevdiklerimizi, dostlarımızı, yakınlarımızı toprağa koyduk. 25 yıldır her gün, her saat nükleere ve bunu başımıza bela eden sisteme lanet ettik. Geçtiğimiz aylarda Türkiye Büyük Millet Meclisi Araştırma Komisyonu doğu Karadeniz’e giderek yaptığı sözde bilimsel raporda bizlerle alay edercesine bölgedeki kanser artışının psikolojik olduğunu açıkladı . Bizim hayvanlarımızın ve bitkilerimizin yok oluşu da mı psikolojik? Hayvanların üç başlı dünyaya gelmesi, tarım alanlarının radyasyonlu yağmurlardan sonra kuruması da mı psikolojik? Radyasyonlu çayların sanki bir çöp gibi gömülüp üzerinin betonla kaplanması da mı psikolojik? Her evden en az bir kanser hastasının çıkması da mı psikolojik? Bütün bu “sözde psikolojik” olayların sebebini merak edenler gelip mezarlıklarımıza baksınlar…

Bugün bir kez daha, başta nükleer santraller olmak üzere, yaşamımızı yok eden sözde enerjilere isyan ediyor, bunları başımıza bela eden sisteme lanet okuyoruz. Bizler nükleere karşı çıkarken, iktidara ve şirketlere ne bir alternatif sunuyoruz ne de “uzlaşalım” diyoruz. Çünkü biliyoruz ki, yaşamın alternatifi olmaz.

Ucuz, temiz, yenilenebilir enerji bahaneleri ile nükleere karşı alternatif sunmak iktidarın ve şirketlerin ekmeğine yağ sürmek demektir. Çünkü biliyoruz ki amaç enerji değil, amaç Karadeniz’i ve Akdeniz’i nükleer atık çöplüğüne döndürmek, kanlı savaşlarınız için silah elde etmektir. Amaç kar hırsıdır, amaç talandır, amaç doğayı ve yaşamı yok etmektir.

Çernobil ile bizleri ölüme mahkum ettiğiniz yetmedi mi? 25 yıldır, radyasyonlu çaylar, fındıklar, sütler ile öldürüldüğümüz yetmedi mi? Sevdiklerimizi, en güzellerimizi toprağa koyduk, her gün bir kez daha bizde öldük… Yetmedi mi?

Yeter artık!

Yaşamlarımız üzerinde oyun oynamanıza izin vermeyeceğiz.

Yaşamlarımızın üzerinden kirli ellerinizi ve santrallerinizi bir an önce çekin.
Akkuyu Çernobil, Sinop Fukişima olmayacak.
Ne Türkiye’de Ne Dünyada Nükleer Santral İstemiyoruz!

Destekleyen Kurumlar Katılımcılar:

AKA-DER (Anadolu Kültür ve Araştırma Derneği)
Allianoi Girişim Grubu
Arkeologlar Derneği
Artvin Çevre Platformu – Ankara
Artvin Kültür ve Yardımlaşma Derneği – Ankara
Bartın Çevre Gönüllüleri
Bartın Çevre Meclisi
Bartın Genç Dayanışma
Bartın Genç-Sen
BEKS - Bellek ve Kültür Sosyolojisi Çalışmaları Derneği
Bursa Su Platformu
Çanakkale Çevre Platformu
Demokratik Anayasa Hareketi Girişimi
Devrimci Anarşist Faaliyet
Dikmen Deresi Kentsel Dönüşüm Mağdurları Dayanışma Derneği
DİSK Emekli-Sen İstanbul Aksaray 3 Nolu Şube
Doğu-Güneydoğu Dernekleri (DGD) Platformu
DOKÇEP - Doğu Karadeniz Çevre Platformu
Dünya Yalnız Bizim Değil Platformu (DYBD)
EGEÇEP - Ege Çevre ve Kültür Platformu
Ege Su Platformu
Ergene İnisiyatifi
Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP)
Fethiye Saklıkent Koruma Platformu
Gökbük Köyü Halkı
Gürcü Kültür Merkezi
Hasankeyfi Yaşatma Girişimi
Haydarpaşa Dayanışması
Hayvanlarin Yasam Haklarini Koruma Dernegi
Hemşin İsyanda Platformu
İMECE Toplumun Şehircilik Hareketi
Karadeniz Cevrecileri (Trabzon)
Karadeniz Kültür, Sanat ve Çevre İnsanları
Karadeniz Gençlik
Karakök Otonomu
Kibele Kooperatifi
Küre Dağlarını Koruma Platformu
Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Derneği
Loç Vadisi Koruma Platformu
Maltepe Nazım Hikmet Kültür Merkezi
Mardin Kızıltepe Çevre Gönülleri Derneği
ÖDP Genel Başkanı Alper TAŞ
Peri Suyu Koruma Platformu
Rana Arıbaş - Türkiye Tabiatı Koruma Derneği Aksaray Temsilcisi
Rize Çamhilkan Derneği
Sami Yılmaztürk - Mimarlar Odası İstanbul Büyükkent Şubesi Yönetim Kurulu Sekreteri
Senoz Vadisi Koruma Platformu
Sinop Gençlik
Solaklı Vadisi ve Ekolojik Yaşamı Koruma Derneği
Sürekli Aydınlık İçin One Mınute Karanlık Girişimi
KESK Tarım Orkam-Sen İstanbul Şubesi
KESK Tarım Orkam-Sen Mersin Şubesi – Yılmaz Kilim
Toplumcu Mühendis Mimar ve Şehir Plancıları Meclisi
Trabzon Öğrenci Dayanışması
Tüm Köy Sen
Türkiye Komünist Partisi
Yeryüzü Derneği
Yeryüzüne Özgürlük Derneği
Yeşil Gerze Çevre Platformu (YEGEP)
...

Destekleyen Sanatçılar:

Abdullah Nefes
Ali Ziya Camur
Aydoğan Topal
Ayla Yılmaz
Ayşenur Kolivar
Bayar Şahin
Bayram Balcı
Behçet Gülas
Erdal Bayrakoğlu
Grup Mjora
Grup Seritana
Hikmet Akçiçek
HOMUR Mizah ve Karikatür Gurubu
Laz Marks (Haldun Açıksözlü)
Marsis
Moğollar
Nevin Koçoğlu
Nena
Ozan Telli
Redfotoğraf Grubu
Sadık Şahin
Serap Yağız ve Suların Uğultusu
Şevval Sam
Fatih Reyhan
Tahsin Ocaklı
…

Destekleyen Akademisyenler - Gazeteciler:

08 Artvin Dergisi
53 Rize Dergisi
Bahar N. Ersözlü
BirYaşam Dergisi
Cihan Aktaş
Devrim Büyükacaroğlu
Doç. Dr. Aykut Çoban
Doç. Dr. Melih Baş
Dr. Gaye Yılmaz
Evrim Kepenek
Git Dergisi
Gözde Bedeloğlu
Gülgün Başarır
Halkın Takımı Dergisi
Hilmi Yarayıcı
İsmail Cem Özkan
Mehmet Lütfü Özdemir
Mehveş Evin
Mustafa Kara
Onur Gülbudak
Özcan Yaman
Prof.Dr.Ahmet SALTIK Ankara Üniv.Tıp Fak.
Prof. Dr. Beyza Üstün
Prof. Dr. Fuat Ercan
Prof. Dr. Kadir Erdin
Red Dergisi
Sait Temur
Selim Yılmaz
Selma Koçiva
Sema Barbaros
Sevda Karaca
Şeyhmus Diken
Tiroj Dergisi
Yaba Edebiyat
Yalçın Ergündoğan
Yrd. Doç. Dr. Aydın Kıvanç

Çernobil'in Tanıkları Anlatıyor

2011-05-03T08:15:00.000-07:00

Çernobil Nükleer kazasının üstünden 25 yıl geçti. Bu ülkede "Çernobil'in Çocukları" her gün öldü. Sevdiklerini, dostlarını, yakınlarını toprağa koydu. 25 yıldır her gün, her saat nükleere ve bunu başımıza bela eden sisteme lanet etti.
Çernobil’i yaşamış sistemin radyasyonlu çayları, fındıkları ve sütler beslenmiş,radyasyon yağmurlarında ıslanmış tanıklar hikâyeleri ile yeni nükleer bulutlara karşı duruyorlar…

BAŞKA ÇERNOBİLLER OLMASIN
Çernobil faciasından 21 yıl sonra 2007 Eylül'ü....Yaşamımda bir daha geri döndüremeyeceğim değişimlerin başlangıcı oldu.

Nefessiz kalmalar, baygınlıklar başlayınca gittiğim hastanede böbreküstü bezimde dört santimetre çapında bir tümör olduğu saptandı. Tümör... hep başkalarından duyduğum, acıyıp üzüldüğüm durumla yüzyüze kalmış olmak oldukça can acıtıcıydı.

Hemen hastaneye yatırıldım ve tetkikler başladı .Kanser taramaları,emarlar,tomografiler ...Bir ay süren şoktan şoka girdiğim tetkikler sonrası karaciğerde kitleler,beyin tümörü ve kötü huylu tiroit kanseri....Doktor Karadeniz'de yaşamış olmamın tiroit kanserine yakalanmamın nedeni olabileceğini söyledi.çünkü tiroit kanseri vakalarına en çok o civarda karşılaşıyoruz dedi.

Yaşamım nasıl da değişivermişti.Sağlığım ,işim,sosyal hayatım,ailemin yaşadığı üzüntüler.Neydi ne içindi talan eden hayatımı,hayatlarımızı.İş yerimi arayıp artık beni beklememelerini ,tedavi sürecimin çok uzun süreceğini söyledim.
Acil ameliyata alındım.çünkü sürekli yayıldığını söylediler.Ameliyat sonrası atom tedavileri...ama bitmedi.Bir buçuk ay sonra ses tellerimde doku oluşumu boyun lenflerinde kanser hücrelerinin artması nedeniyle tekrar ameliyat...Sekiz ay sonra beyin ameliyatı...

Aradan üç yıl geçti...yine her yıl endişeyle kanser taramalarımın sonuçlarını bekliyorum.Yaşama .aileme bağlılığım,kızımı yaşamda yalnız bırakmamam gerektiği duygusuyla iyi olmalıyım diyorum.
Yaşadıklarımı özellikle Karadeniz'de yaşayan bir çok kişinin yaşadığını biliyorum..Ve yaşamlarını kaybeden onca çocuk ,genç,yaşlı insanlar...
Bu gün nükleer santral dendiğinde iliklerime kadar canım acıyor ben ve benim gibi acılar yaşayanlar ,yitirilenler adına.

Değer mi diyorum!

Bu nedenle nükleer santrallere şiddetle karşıyım.Benim ve benim gibi kanser vakalarından yaşadığımız acıları başkalarının da yaşamaması için isyandayım.NÜKLEER SANTRALLERE karşı isyanımı haykırmak için 26 Nisanda orada olacağım.

ÜMİT KARA / SİNOP

karadenizisyandadır.org

Karadeniz Sol

2011-01-23T11:33:00.001-08:00

Karadeniz'de sol görüşümüzü dile getirmek bazılarının canını sıkıyor. Çünkü herkes Karadeniz'i milliyetçiliğiyle, ülkesini karşılıksız seven insanlardan oluştuğunu düşünüyor. Çok da güzel düşünüyorlar, çünkü Karadeniz Sol'daki herkes ülkesini, bayrağını, toprağını gözünü kırpmadan kendini feda edebilen insanlardan oluşuyor. Kendilerine milliyetçiyiz diyen insanlardan daha milliyetçidir Karadeniz'in Solcusu. (Milliyetçiliğin anlamını bilmeyen öküzler kafasına göre yorum yapmasın)

Kullanıyorlar...

Karadeniz'in temiz insanları AKP'nin kirli oyunlarına alet edilmek isteniyor. Karadenizli, hiçbirşeyde kötülük olacağını düşünmediği için, herkesi kendisi gibi yürekli ve saf olarak gördüğü için hep Karadeniz kaybediyor.

Artık Karadeniz'in sessiz insanlarından, çığlık duymak üzeresiniz. Karadeniz herkese karşı tek başına hareket edecek güçtedir. Yıllar önce doğan güneş, Karadeniz'den yine doğacaktır..!

Karadeniz isyandadır!

2011-01-11T05:24:00.000-08:00

Karadenizli bugüne kadar uysal görüldü, böyle tanındı, böyle bilindi. Zira kimseler onun kutsal bildiği ağacını parçalamıyor, aziz bildiği suyunu gasp etmiyor, evi bildiği vadilerini yağmalamıyordu. Bu yüzden Karadenizli bunca yoksulluğuna karşın isyan ederken görülmedi, bilinmedi, Türkiye'nin gülümseyen yüzü olarak tanındı, neşesi olarak bilindi.

Karadeniz doğasına yasa hukuk tanımadan hoyratça müdahale edildiğinde, doğa hoyratça tarümar edildiğinde, işte o zaman Karadenizli için İSYAN VAKTİ geldi demektir.

Çünkü Karadenizli 'doğa'sını kaybettiğinde her şeyini kaybedeceğini bilmektedir.

Üstelik tüm bu kıyımın enerji ihtiyacını gidermek için yapıldığı en büyük yalan, en büyük kandırmacadır. Yatırım fetişistlerinin ağızlarını asıl sulandıran sularımızın ticarileştirilmesidir. Rüzgar ve güneş yoluyla hem enerji üretme hem işgücü istihdamı olanaklı iken, HES'leri yapmaya zorlamanın ardındaki neden suyun bir meta haline getirilmesinden başka bir şey değildir.

Soruyoruz bu vicdansızlara, kimin suyunu kimin tüneline hapsediyor kimin yaşam kaynağını kime peşkeş çekiyorsunuz? Hadi biz insanları geçtiniz de yaşam alanlarını katledeceğiniz milyonlarca canlıya, kurda kuşa, börtü böceğe sordunuz mu? Yaşam hakkı karşısında hiyerarşi olur mu? Bilakis ağzı dili olmayanın hakkı bizim boynumuza vebal değil midir?

Ama endişe etmeyin, Karadeniz'in İsyanı aymazları sahte zafer sarhoşluğundan ayıltmaya yetişti: Sular bizimdir, sular doğaya aittir, sulara efendi tayin edemezsiniz, alıp satamazsınız, sulara mal muamelesi yapamazsınız !

Karadenizden selam dostlara...

2011-01-10T03:21:00.000-08:00

Fırtınanın esen rüzgârlarından,
Kuzey'in en uç noktasından,
Ordu'dan, Samsun'dan ve Fatsa'dan,
Karadeniz'den selam dostlara!